Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος

Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018

ΑΧ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ!


ΑΧ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ! 

π. Δαμιανός 

«Δεν χρειάζονται συλλαλητήρια, αλλά εθνική ομοψυχία»(!!), μας λέει ο πρώτος κάτω στην Αθήνα, στην αρχιεπισκοπή. 

Πώς μπορεί να έχει κανείς «ομοψυχία» στην τεκταινόμενη και στη μυστική προδοσία; 

«Ομοψυχία» ζητάει κανείς όταν διεξάγεται ένας αγώνας για μια νίκη, για μια αντίσταση, για ένα ιδανικό. Βλέπετε πουθενά να αγωνίζεται κανείς; Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι ή σιωπούν ή συντελούν στην εθνική προδοσία... Και είναι δυνατόν ο αρχιεπίσκοπος να ζητά «ομοψυχία» σε αυτές τις συγκυρίες και ζυμώσεις; 

Είναι σαν να έρχεται ένας και να βάζει φωτιά το σπίτι σου κι εσύ να κάθεσαι να τον βλέπεις απαθής και, το χειρότερο, να πηγαίνεις να τον βοηθάς κιόλας! Γίνεσαι έτσι «ομόψυχός» του, συνεργός και βοηθός στο εγκληματικό του έργο κατά της ζωής και της ακεραιότητάς σου!

Παραφρονική «ομοψυχία», πραγματικά! 

Έπειτα, πως μπορείς να ανακόψεις τη φόρα του κόσμου να εκφράσει την δίκαιη αντίθεσή του σε ό,τι γίνεται εις βάρος του; Εδώ βγαίνουν όλοι οι περίεργοι (και άντε να μη πω ποιοι ακριβώς!) και κάνουν διαδηλώσεις και κλείνονται όλοι οι δρόμοι για χάρη τους και δεν θα βγει «όξω» ο πατριωτικός λαός; 

Απαράδεκτη αυτή η αβρή και μονομερής ακύρωση του Ιερωνύμου σε ό,τι θέλει εκ βαθέων να κάνει ο Λαός, ειδικά τώρα που όλα παίζονται κορώνα-γράμματα. 

Η μισή ντροπή μας προέρχεται από την ανανδρία μας. 

Μετά η πρόταση των προσευχών, όσο καλή και άγια να είναι, έρχεται για να αποτελέσει μια φτηνή «θρησκευτική» συγκάλυψη του κενού του μη πεπραγμένου συλλαλητηρίου που θέλει η βούληση του αδικημένου λαού. 

Αν έχεις πνεύμα διάκρισης και σοφίας, κάνε και τα δύο σε πλήρη αρμονία και ισορροπία: 

«και αυτά πρέπει να τα κάνουμε και τα άλλα να μη παραμελούμε» (βλ. Ματθ. 23, 23). 

Δηλαδή, τα συλλαλητήρια δεν εκφράζουν και δεν φανερώνουν βροντερή ομοψυχία και, μάλιστα, την πιο αξιόπιστη; 

Τώρα θα βγούνε και οι ωραίοι εγκύκλιοι, που θα στέλνουν παντού σε όλη την επικράτεια της «Καναπεδοχώρας» τάχα πονεμένα πατριωτικά μηνύματα για τη Μακεδονία μας που χάνεται (πρωτίστως από μας!). 

Χαρτιά, δηλώσεις, μηνύματα και λόγια, κάμερες, δελτία και εμφανίσεις, όλα μέσα από το γυαλισμένο γραφείο, από την ατσαλακωσιά των κουστουμιών και των στολών, κανονικά όλα μέσα από τη γυάλα. 

Και ποιος δεν το κατάλαβε! Τα βρήκανε και τα συμφωνήσανε μια χαρά όλοι τους: 

ο «λαουτζίκος» πρέπει να μην αντιδράει, να μη μιλάει, να μην αισθάνεται τίποτα από τον καναπέ του, να τρώει με ευχαρίστηση την εθνική προδοσία που του σερβίρουν πολλαπλά και να είναι ή ενθουσιασμένος ή ευχαριστημένος με τον κοινωνικό, διαπροσωπικό και προσωπικό θάνατο που του κερνούν χρόνια τώρα, είτε προ Κρίσης είτε ειδικά τώρα κατά τη μαύρη Κρίση. 

Με δαύτους, μόνο «κάγκελα παντού» (Τζίμης Πανούσης) θ’ αντικρίζει και θα χορταίνει η ψυχή μας. 

Για δείτε τους όλους καλά-καλά, έναν-έναν και, αν τολμάτε, έτσι πολύ σταράτα και αυτοκριτικά, καμαρώστε τον εαυτό σας για την προς αυτούς εγκληματική σας ψήφο: αστράφτουν τα εξουσιαστικά χαμόγελα της αναίσθητης αφεντιάς τους και της ενδοτικής διπλωματίας τους, ενώ η Ελλάδα σέρνεται προς το βάραθρο και η Μακεδονία μας στο απόσπασμα της Νέας Τάξης! 

Ημίμετρα και θολούρες παντού. Στάχτη στα μάτια, χαμόγελα του εφιάλτη, θρασυδειλία και πονηρία. Και απίστευτες δικαιολογίες. Ακόμη πιο απίστευτες ανιστόρητες δηλώσεις. 

Μια ησυχία απραξίας και απαξίας που θυμίζει ταφόπλακα· τράβα μέσα στο μνήμα σου και σώπα, Λαέ! Καμιά βροντή αντίδρασης, καμιά ιαχή, κανένα ανάστημα με το «ΟΧΙ» των Ηρώων και των Αγίων. 

Στη συμπρωτεύουσα, ένας γηραιός και δυσκίνητος πια μητροπολίτης, σε μια τόσο νευραλγική θέση, αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων λίγος και άρα ακατάλληλος. 

Άλλα έλεγε πριν και άλλα κάνει τώρα. Άοσμος, άγευστος, ανώδυνος, ουδέτερος, αφανής, λίγος. Η υποχωρητικότητα έχει χτυπήσει για τα καλά το κόκκινο της προδοσίας. 

Ο δε πρωθυπουργός της Χώρας, άχρηστος πλήρως μέσα στον κραυγαλέο τυχοδιωκτισμό, τη δημαγωγία και τον κωλοτουμπισμό του εθνομίσους του, γυρεύει με κάθε ευκαιρία να σαρώσει και να ευτελίσει κάθε ζωντανή αξία και παράδοση αυτού του Τόπου. 

Οι αχυροκέφαλοι πολίτες-ψηφοφόροι ακόμη δεν πήραν το μάθημά τους, ακόμη δεν είδαν το έγκλημά τους. 

Στο Φάληρο, ένα αλλόκοτο έργο μιας σάπιας και απροσδιόριστης τέχνης, γίνεται η αγανάκτηση του λαού! Με το ζόρι να φυλαγόμαστε από γλυπτοείδωλα! Πού κατάντησες Ελλάδα! 

Το κλίμα ολοένα γίνεται βαρύ... 

Οι γκρίζες ζώνες των απαλών και βαμβακερών αντιμετωπίσεων μέρα με τη μέρα όχι μόνο δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα, αλλά θα γίνουν τα απόλυτα συνεργήματα για το μαζικό φούντο μας. 

Το λέμε και το ξαναλέμε: 

Θέλουν εσπευσμένα τον διαμελισμό της Ελλάδας με αρχή τον αφανισμό της Μακεδονίας. 

Μισέλληνες και ανθέλληνες, εσωτερικού και εξωτερικού, έχουν ενωθεί μονάχα για τον σκοπό αυτό. Κι όποιος νομίζει ή πιστεύει ότι συνωμοσιολογούμε, ας μας κάνει τη χάρη να μας διαγράψει. 

Οι τωρινοί πολιτικοί είναι καταστροφικές επιλογές της δικής μας αορασίας, κυρίως της πνευματικής. Άπιστος ο λαός, άπιστοι και οι κυβερνώντες του. Έτσι πάει... 

Οι εξελίξεις τρέχουν και σε αυτές δεν περνάνε οι δικές μας εξισώσεις των θεωριών και αντιλήψεων. Δεν έχει τώρα 1+1=2. Πάνε αυτά. 

Την Ελλάδα θα την σώσει ο Θεός, ο Χριστός, η Παναγία Μητέρα Του, οι Άγιοι, ο Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης, ο Προστάτης της, οι Ήρωες, οι Ασκητές, οι Ευχέτες, οι Πιστοί, η ζωή και η προσευχή της καρδιάς μας,

η μετάνοια του βίου μας, η επιστροφή μας προς την θεία Εστία. 

Τέρμα τα φληναφήματα, τέρμα «τα λόγια τα πολλά και τα μεγάλα», τέρμα οι μωροφιλοσοφίες δίχως έξοδο και αντίκρισμα. 

Ο Θεός του Δημητρίου, να σώσει τη Μακεδονία μας! 

Αχ, Μακεδονία! Γλυκιά και άφθαρτη Μακεδονία! 

Που το χώμα σου είναι φερμένο από τη χώρα του Παραδείσου!... 

ΑΧ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ! 

π. Δαμιανός 
                                                                                  

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Τα σημεία των καιρών στη Σύνοδο Φερράρας ~ Φλωρεντίας

 Τα σημεία των καιρών που αρνήθηκαν να δούν, στη Σύνοδο Φερράρας - Φλωρεντίας

Γράφει ο Ιωάννης Σ. Κορνιλάκης 

"Υποκριταί, το μεν πρόσωπον του ουρανού γινώσκετε διακρίνειν, τα δε σημεία των καιρών ου δύνασθε γνώναι; " ( Ματθ. ΙΣΤ, 3 ).

Υπήρξε μια προσπάθεια συνεννόησης μεταξύ Ανατολής και Δύσεως 14-15 χρόνια πριν την Άλωση Κωνσταντινουπόλεως. Είναι ιστορικά γνωστή ως η Σύνοδος Φερράρας - Φλωρεντίας το 1438-39.

Μια ψευδοσύνοδος, που κατέληξε σε μιά ψευδοένωση των Εκκλησιών, αλλά Θεϊκή Ευδοκία εκεί θα λάμψει το άστρο του Στύλου της Ορθοδοξίας, του Μητροπολίτη Εφέσου Αγίου Μάρκου του Ευγενικού.

Τα λόγια του Πάπα Ευγένιου Δ', πληροφορούμενου ότι ο Μάρκος δεν υπέγραψε τον Ενωτικό Όρο τα λέει όλα : "Λοιπόν, ουδέν εποιήσαμεν ".

Όμως, και ανεξάρτητα των πολιτικών κινήτρων του Αυτοκράτορα της εποχής Ιωάννη Η' Παλαιολόγου, που εναγωνίως αναζητά βοήθεια ανθρώπινη απο τη Δύση, έναντι του ερχόμενου εξ' Ανατολών κινδύνου των Τούρκων, η βοήθεια έπρεπε να αναζητηθεί στους Ουρανούς.

Ο Αυτοκράτορας κυρίως, αλλά και οι Εκκλησιαστικοί της εποχής αναζήτησαν τη βοήθεια στη γη...

Η έλλειψη πίστης στο Θεό τους κατέστησε υποκριτές, που αδυνατούσαν εκεί μπροστά στα μάτια τους να Τον δούν.  Να δουν δηλαδή τα Σημεία των καιρών.

Απο το 1422 ο Ιωάννης Η' κυβερνά, μιάς και ο πατέρας του Μανουήλ Β' Παλαιολόγος έχει καταπέσει λόγω σοβαρής ασθένειας.

Το έτος αυτό θα στείλει μια επιστολή στον Πάπα Μαρτίνο Ε' ( 1417-1431 ).

Ιδού μερικά της σημεία. "... Δέον να συγκροτηθεί Οικουμενική Σύνοδος κατά τας επτά Οικουμενικάς Συνόδους. Ο τόπος έσται η Κωνσταντινούπολις, όμως αδυνατούμε να υποβληθούμε εις τας δαπάνες ταύτας. Δια τούτο παρακαλούμε Υμάς να φροντίσετε περί των δεόντων... Ημείς εσμέν σχεδόν τελείως κατεστραμμένοι... Ως προς τον χρόνον ημείς ηθέλομεν ίνα η Ένωσις γίνει και σήμερον...".

Όταν ο Αυτοκράτωρ γράφει αυτά υπολείπονται 30 και πλέον ολόκληρα χρόνια για να επέλθει οριστικά και αμετάκλητα ο κίνδυνος των Τούρκων με την άλωση...

Ο Πάπας Μαρτίνος; Δεν θα χάσει την ευκαιρία. Θα αποστείλει εκπρόσωπο του τον Αντώνιο Μάσσα, ο οποίος ενώπιον του Πατριάρχου Ιωσήφ και της Συνόδου θα πει τα εξής ταπεινωτικά λόγια:

"Εάν έχετε σκοπόν ο τε Βασιλεύς και ο Πατριάρχης γενέσθαι την ένωσιν, προς πίστιν ήν κατέχει η Ρωμαϊκή εκκλησία και γενέσθαι υποταγήν προς τον Πάπαν... Όστις θεός έν τη γη...".

Και όμως, ο Πατριάρχης και η Σύνοδος τον ακούν. Έν τω μεταξύ ο Πάπας Μαρτίνος πεθαίνει και τον διαδέχεται ο Πάπας Ευγένιος Δ' το 1431. Ο Ευγένιος βρίσκεται απροετοίμαστος να συμμετέχει σε μια Λατινική Σύνοδο στην Βασιλεία, που ξεκίνησε τις εργασίες της στις 23 Ιουλίου 1431.

Η Σύνοδος αυτή επιθυμούσε πράγματι να κάνει ανάμορφωτικό έργο και ξεκίνησε απ' την κεφαλή, αυτόν τον Πάπα. Ο Πάπας διαμαρτυρήθηκε και αφού δεν εισακούστηκε, διέκοψε την επαφή με τη Σύνοδο.

Η Σύνοδος της Βασιλείας ζήτησε εκπροσώπους της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας με σκοπό την ένωση. Οι εργασίες της Συνόδου τραβούν σε μάκρος.

Φθάνουμε έτσι στις 8 Ιανουαρίου 1438, που ο Πάπας Ευγένιος εκήρυξε την έναρξη των εργασιών άλλης Συνόδου στη Φερράρα της Ιταλίας.


Το έτος αυτό η Δυτική Εκκλησία είναι διασπασμένη και υπάρχουν δυο έν λειτουργία Σύνοδοι, που διεξάγουν πόλεμο μεταξύ τους, δια των όπλων του αφορισμού, των καθαιρέσεων και των απαγορεύσεων.

Οι της Ανατολής επιζητούν την ένωση με τους Λατίνους οι οποίοι μεταξύ τους μάχονται και ειναι οι ίδιοι διχασμένοι. Και όμως διακρίνουν το πρόσωπο του ουρανού. " Ο πτωχό-αλαζών Αυτοκράτωρ και ο Πατριάρχης καθώς ετοιμάζοντο, ίνα αποδημήσωσιν εις την Ιταλίαν, ήριζον τις των δυο να λάβη το πλείον των 15.000 Φλωρίων, όσπερ ο Πάπας ως μισθόν δουλείας αυτών, εστειλεν αυτοίς...".

Ποιός μας τα διασώζει αυτά; Μα ένας εκ των Αρχόντων της Εκκλησιας της Κωνσταντινουπόλεως, που συμμετέχει αυτοπροσώπως, ο Μέγας Εκκλησιάρχης και Δικαιοφύλαξ, Σίλβεστρος Συρόπουλος.

Θα συμπλήρωνα όχι μόνο ως μισθόν δουλείας αλλά ως ανταπόδοση προδοσίας. Στα χρόνια του Χριστού υπήρξε ένας, ο Ιούδας, τώρα υπάρχουν δυο. Τελικά ο απόπλους απ' την Κωνσταντινούπολη θα γίνει 27 Νοεμβρίου 1437.

Δεν θα προλάβουν να εγκαταλείψουν τον Βόσπορο και τα σημεία των καιρών παρουσιάζονται. 

Δυο ισχυρότατοι σεισμοί σείουν συνθέμελα την Κωνσταντίνου Πόλιν.

Θα φθάσουν στη Βενετία στις 8 Φεβρουαρίου 1438. Ο Πατριάρχης με τον κλήρο μετέβησαν στον ναό του Αγίου Μάρκου, και ως γράφει ο Συρόπουλος είδαν και τα κλεμμένα...

Μπροστά στα μάτια τους ο Θεός τους δείχνει τα σημεία των καιρών και εκείνοι συνεχίζουν να διακρίνουν το πρόσωπο του ουρανού.

Οι Λατίνοι τους οδηγούν στο σημείο που έχουν τοποθετήσει τα κλεμμένα απ' την Κωνσταντινούπολη απο την Δ' Σταυροφορία και δεν αντιλαμβάνονται που, με ποιούς, και γιατί, πρόκειται να συνέλθουν.

Μετά απο 20 ημερες αναχώρησαν για τη Φερράρα. 

Έξι Λατίνοι Επίσκοποι πρόφτασαν στο δρόμο τον Πατριάρχη και απαίτησαν όταν συναντηθεί με τον Πάπα να ασπασθεί τον πόδα του. Ο Πατριάρχης βέβαια αντέδρασε και δεν το έπραξε...

Ο Θεός βοά. Στις Πράξεις των Αποστόλων ( 10, 25-26 ), ο εκατόνταρχος Ρωμαίος Κορνήλιος πέφτει γονατιστός στα πόδια του Αποστόλου Πέτρου. Και ο Απόστολος θα του πει: "Ανάστηθι, καγώ άνθρωπος ειμί ".

Ο Απόστολος Πέτρος δηλώνει άνθρωπος και ο Πάπας, υποτίθεται στην έδρα του Πέτρου καθεζόμενος δηλώνει Θεός. 

Και όμως και πάλι οι δικοί μας διακρίνουν το πρόσωπο του ουρανού...

Τελικώς η Σύνοδος της Φερράρας ανεκηρύχθη την 9η Απριλίου 1438. Ποια όμως ημέρα ήταν αυτή;

"Συμπτωματικά " Μεγάλη Τετάρτη. Μεγάλη Τετάρτη πραγματοποιήθηκε και η προδοσία του Ιούδα. Προϋπήρξαν τα Φλωρία της προδοσίας, ιδού τώρα και η Ουράνια επιβεβαίωση. Και όμως συνεχίζουν να διακρίνουν το πρόσωπο του ουρανού.

Οι μήνες περνούσαν, και ο Αυτοκράτωρ με τους κόλακες του είχαν επιδοθεί στο " πνευματικό " έργο του κυνηγίου.

Έφτασε μάλιστα να ζητιανεύει απ' τον Πάπα να του στείλει άλογα. Και πράγματι μετά απο παρακάλια τριών μηνών του εστειλε δέκα άλογα. (...)

Έν τω μεταξύ ξεσπά στη Φερράρα λοιμώδης νόσος. Πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά. Οι Λατίνοι Καρδινάλιοι φοβήθηκαν. Απο τους έντεκα παριστάμενους έφυγαν οι έξι.

Απο τους 150 Λατίνους Επισκόπους έφυγαν οι 100... Απο τους δικούς μας " Θεία χάριτι ουδείς έπαθεν κακόν η ενόσησεν κατα τον καιρόν τον του λοιμού. Όπερ εφάνη λίαν παράδοξον" ( Συρόπουλος ). Και όμως δεν ηβουλήθησαν συνιέναι...

Ο καιρός περνά και ο Θεός υπομονετικά τους διαφυλάσσει και τους δείχνει Σημεία.

Οι Λατίνοι κυκλοφορούν φυλλάδια στα οποία κατηγορούν την Ορθόδοξη Εκκλησία για 54 αιρέσεις. Τελικά στις 10 Ιανουαρίου 1439 αποφασίζεται η μεταφορά στη Φλωρεντία.

Στις 29 Φεβρουαρίου ξεκινούν οι εργασίες στο παλάτι του Πάπα.

Ο ´Αγιος Μάρκος ο Ευγενικός ανθίσταται. Βοά ότι η προσθήκη "και εκ του Υιού " δηλαδή το Filoque αποτελεί αίρεση.

Ο Μητροπολίτης Νίκαιας Βησσαρίων θα αποδειχθεί προδότης του δόγματος. Μάλιστα θα αποκαλέσει τον Άγιο Μάρκο Ευγενικό δαιμονισμένο, και θα κινηθεί και απειλητικά εναντίον του...

Οι Λατίνοι ζητούν οικονομία και συγκατάβαση απ' τον Μάρκο, ο οποίος απαντούσε ότι δεν επιτρέπεται οικονομία και συγκατάβαση στα της πίστεως.

Ο Νίκαιας Βησσαρίων και ο Ρωσίας Ισίδωρος ( έτερος προδότης του δόγματος ), έδιναν τον υπέρ πάντων αγώνα. Η διάσπαση προ των πυλών. Και όμως τα σημεία των καιρών ου ηδηνήθησαν γνώναι. Και ο Πατριάρχης Ιωσήφ τι απέγινε; Ιδού τα τελευταία του λόγια: "Ενούμαι αυτοίς και συγκοινωνώ ". 

Τελικά ο συγκεκριμένος Πατριάρχης δεν θα υπογράψει τον Ενωτικό Όρο.

Οκτώ μόλις ημερες πριν την υπογραφή του " δειπνήσας, απήλθε εις τον κοιτώνα του, αποθανόντος εκ συγκοπής η αποπληξίας αιφνιδίως ".

Ακόμη και μετά απ' αυτό το αναμφισβήτητο τραγικό Σημείο των καιρών η υποκρισία συνεχίζεται.

Θα υπογράψουν όλοι πλην του Εφέσου Μάρκου Ευγενικού, του αδελφού του Ιωάννη Ευγενικού και του Σταυρουπόλεως Ησαία που θα αποδράσει για να μην υπογράψει.



Στις 5 Ιουλίου 1439 υπεγράφη ο Όρος της ενώσεως απο Λατίνους και Έλληνες.

Την επόμενη εντός του ναού Ανεγνώσθη μετά την δοξολογία. Τελικά οι υποσχέσεις του Πάπα για βοήθεια παρέμειναν στα λόγια.

Στις 19 Οκτωβρίου η αποστολή των Ελλήνων αναχώρησε απο την Ιταλία και έφτασε στην Κωνσταντινούπολη την 1η Φεβρουαρίου 1440.

Η επιστροφή τους όμως δεν βρήκε αυτούς χωρίς σημεία των καιρών.

 Η σύζυγος του Αυτοκράτορος ήδη νεκρή.

Η σύζυγος του αδελφού του, Δημητρίου Παλαιολόγου και αυτή νεκρή. 

Στην Κωνσταντινούπολη αναζητείται Πατριάρχης ενωτικός. Το σκάφος της Εκκλησίας κλυδωνίζεται...

Η άλωση δεν θα αργήσει ως Υπέρτατο Σημείο...

Όσον αφορά τους προδότες του δόγματος Βησσαρίωνα και Ισίδωρο και οι δυο έγιναν Καρδινάλιοι. Οι πρώτος μαλιστα παρ' ολίγον και Πάπας. Πέθανε στις 18 Νοεμβρίου 1472 στη Ραβένα, στο σπίτι του Διοικητή της πόλης Αντώνιου Δανδόλου.

Αντιλαμβανόμενος το τέλος του ζήτησε να τον μεταφέρουν με το κρεββάτι στην αυλή. Εκεί μπροστά σε πλήθος κόσμου είπε το Σύμβολο της Πίστεως με την προσθήκη του Filioque. Αμετανόητος...

Τα σημεία δεν αποτελούν συμπτώσεις. 

Η λέξη ειναι απλά περιγραφική των φαινομένων και όχι επεξηγηματική. 

Ο Λόγος που επεξηγεί τα φαινόμενα ειναι ο Λόγος του Ιησού. "Τα Σημεία των καιρών ".

"Υποκριταί, το μεν πρόσωπον του ουρανού γινώσκετε διακρίνειν, τα δε σημεία των καιρών ου δύνασθε γνώναι; " ( Ματθ. ΙΣΤ, 3 ).

(Τα σημεία των καιρών που αρνήθηκαν να δούν στη Σύνοδο Φερράρας - Φλωρεντίας. ~ Ιωάννης Σ. Κορνιλάκης πηγή: Romfea.gr)
_____________________________________________________
                                                                            

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Nα βροντούν και να αστράφτουν οι άμβωνες για την Μακεδονία...



Πρέπει να βροντούν και να αστράφτουν οι άμβωνες 
για την Μακεδονία.

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

"Σε θέματα της Πίστεως και της Πατρίδας δεν χωράνε υποχωρήσεις. Πρέπει να είναι κανείς αμετακίνητος, σταθερός" ~ άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

Στον βιβλίο του αείμνηστου καθηγητή Λεων. Φιλιππίδου, «ο Σμύρνης Χρυσόστομος, ο μεγαλομάρτυρας Μητροπολίτης» - ο Φιλιππίδης διετέλεσε προσωπικώς γραμματέας του εθνοϊερομάρτυρος - διαβάζουμε στην σελ. 35:

«Οι τελευταίοι του λόγοι προς τους προτρέποντας αυτόν να φύγει ήταν: ΟΧΙ! Παράδοσις του Έθνους και της Εκκλησίας μας δεν είναι η φυγή εν όψει κινδύνου, αλλ΄ ο αγών μέχρις εσχάτων και η θυσία. Εάν μεν ο εχθρός φεισθή (λυπηθεί) του ποιμνίου μου, ποίος θα το περιθάλψη; Εάν δε σφαγή πως ημπορώ εγώ να επιζήσω; Είτε το ένα είτε το άλλο, η θέσις μου είναι εδώ, μαζί με το ποίμνιό μου».

Αυτή είναι απάντηση Ορθοδόξου Ιεράρχη, η οποία υπογράφτηκε με το τίμιο αίμα του.

Χαρακτηριστικό της απηχήσεως που είχε παγκοσμίως το ηρωικό φρόνημα και το μαρτύριο του αγίου Χρυσοστόμου είναι το εξής γεγονός: ο Αρμένιος αρχιεπίσκοπος της Σμύρνης Γεβάντ Τουριάν, που διασώθηκε από τη σφαγή και κατέφυγε στην Αμερική...

όταν έφθασε εκεί φονεύθηκε από ομοεθνείς του, γιατί εγκατέλειψε το ποίμνιό του και δεν τήρησε την γενναία στάση του Χρυσοστόμου, του και μακεδονομάχου Επισκόπου Δράμας και μετέπειτα Σμύρνης. Μεγαλειώδες είναι και το συμβάν κατά την στιγμή της υποχρεωτικής αποχώρησης του Χρυσοστόμου από την Δράμα, στις 30 Αυγούστου του 1907.

Πομπή χιλιάδων λαού προστατευτικά διά τον φόβο των Τούρκων και των Κομιτατζήδων, συνόδευε τον μητροπολίτη μέχρι να επιβιβασθεί στο τραίνο. Τότε ο δημογέροντας Νίκας εν μέσω της συγκινήσεως και για να ανακουφίσει τον πόνο όλων, φώναξε δυνατά:

«Δέσποτα, μας παρέλαβες λαγούς και μας έκανες λιοντάρια. Μείνε ήσυχος θα γίνει το θέλημά σου».

Αυτό έκαναν οι τότε Ιεράρχες-Εθνάρχες του Μακεδονικού Αγώνα. «Έπιαναν από το αυτί» τους καθημαγμένους Έλληνες της Μακεδονίας, σήκωναν όρθιους τους λαγόκαρδους και τους έκαναν λιοντάρια. Έτσι σώθηκε η Μακεδονία, σώθηκε η Ελλάδα κατά τον αειθαλή λόγο του Ίωνα Δραγούμη.

Σήμερα ακολουθούν οι ταγοί το παράδειγμα του Αρμένιου Αρχιεπισκόπου. Εγκαταλείπουν το ποίμνιο, χειροκροτούν άθεους, φοβούνται τους νεκροθάφτες της πατρίδας πολιτικούς. Ποιοι; ο κλήρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας που ο Ζαμπέλιος την ονομάζει ελληνοσώτειρα...

Αντί να βροντούν και να αστράφτουν οι άμβωνες για το θέμα του ονόματος και της επικείμενης προδοσίας, ακούμε «ιερές μουρμούρες» για αυτοσυγκράτηση, χαμηλούς τόνους και λοιπά άνοστα καρυκεύματα του συμβιβασμού και της ευθυγράμμισης με τους μειοδότες. (Και αναφέρομαι ειδικά στον αρχιεπίσκοπο και τον μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, που απορρίπτουν τα συλλαλητήρια).

Είναι φοβερό αυτό που συμβαίνει!

Γίνονταν, προ καιρού, σεμινάρια για τα βλάσφημα βιβλία-φακέλους των θρησκευτικών, οι σύμβουλοι και παρασύμβουλοι "επιμορφωτές",-κομισάριοι αναμασούσαν τα φληναφήματα του υπουργείου, σηκωνόμασταν κάποιοι και αποστομώναμε τους εισηγητές και μας αντίκρουαν με το εξής επιχείρημα, το οποίο μας έφερνε σε πολύ δύσκολη θέση:

«Τι μιλάτε; Η Ιερά Σύνοδος δεν έβγαλε καμμιά ανακοίνωση που να τα καταδικάζει και να ζητά από τους γονείς την επιστροφή τους».

Και έχουν δίκαιο. Όχι μόνο δεν βοηθούν, ο αρχιεπίσκοπος και περί αυτόν επίσκοποι-ευτυχώς 15-20 μητροπολίτες δεν γονάτισαν-αλλά μας θέτουν προσκόμματα, μας προξενούν ζημιά και ακυρώνουν εν πολλοίς τον αγώνα μας για την προάσπιση της Ορθοδοξίας μας. (Καλά συμβουλεύουν κάποιοι να επιστρέφονται τα βιβλία στην Ιερά Σύνοδο...).

Τώρα με το συλλαλητήριο για την Μακεδονία γίνεται το ίδιο. Δεν συμφωνεί ο αρχιεπίσκοπος. Εισέπραξε και τα συγχαρητήρια του κ. Γαβρόγλου. (Τι έλεγαν οι αρχαίοι; «Επαινούμενος γαρ υπό των εναντίων αγωνιώ μη τι κακόν είργασμαι», όταν με επαινούν οι εχθροί, αγωνιώ μήπως κάνω κάτι κακό. Και ευτυχώς πολλοί Επίσκοποι δεν υπακούν).

Δυστυχώς και ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος πήρε γραμμή και μπήκε στη γραμμή διαγράφοντας την μέχρι τώρα γενναία του στάση. (Και γι΄αυτόν έχουν κάτι οι αρχαίοι: «Προς γαρ το τελευταίο εκβάν, έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται», αυτό που πράττεις στο τέλος, καθορίζει και τα προηγούμενα. Στην ιστορία θα μείνει αυτή η τελευταία του στάση...

Και ο Νενέκος καπετάνιος ονομαστός ήταν, όμως υπέκυψε στα φλουριά του Ιμπραήμ, κατάντησε προδότης και τον ξέκανε ο Κολοκοτρώνης, γιατί ούτε τα χώματα που πατούσε δεν τον άντεχαν). Και έχουμε τούτη την κρίσιμη εποχή το εξής απαράδεκτο φαινόμενο. Όλος ο λαός-πλήν των απάτριδων και εκκλησιομάχων -να βροντοφωνάζει και να υπερασπίζεται την ιστορία μας και η πνευματική ηγεσία της δύσμοιρης πατρίδος μας να υποσκάπτει τον αγώνα.

Ερωτώ: θα υπακούσουν οι απλοί ιερείς. Στην μια πλευρά της ζυγαριάς είναι η παράδοση του ελληνορθόδοξου κλήρου-«παράδοση είναι η ζωντανή φωνή των κεκοιμημένων»-και στην άλλη η...άψογος στάση του αρχιεπισκόπου.

Να υπενθυμίσω στους ορθοδόξους ιερείς μας τα λόγια του Μυριβήλη, είναι καθρέφτης: «Και σωστά το΄πανε, πως σε πολλές κρίσιμες ώρες το ράσο στάθηκε η εθνική σημαία της Ελλάδας στα χρόνια της σκλαβιάς... Συμπέρασμα αδιάσειστο. Αν υπάρχουμε σήμερα σαν ελληνική φυλή, είναι γιατί κρατηθήκαμε από το άμφιο της θρησκείας μας όλα αυτά τα χρόνια». (ομιλία του 1953, στο βιβλίο «Έλληνορθόδοξη Παράδοση», σελ. 231).

Στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης πρέπει να «κυματίζουν» και οι δύο σημαίες. Και η γαλανόλευκη με τον σταυρό και το ράσο της εκκλησίας μας. Αν λείψει το δεύτερο θα αποτελεί προδοσία.

Θα κλείσω με κάτι που διάβασα στο εξαιρετικό βιβλίο «Γράμματα και Άρματα στον Άθωνα» του Αγιορείτη Επισκόπου Ροδοστόλου Χρυσόστομου. Αναφέρεται στον Μακεδονομάχο, λεβέντη καπετάνιο Γ. Γιαγλή. Θεοσεβής και ευλαβέστατος ο ατρόμητος καπετάνιος, εξέφρασε την ύστατη επιθυμία του να καρεί μοναχός στο Άγιο Όρος, πράγμα που έγινε. Περιγράφει ο συγγραφέας την τελευταία εξομολόγηση του γέροντα καπετάνιου, μοναχού Γαβριήλ πλέον, στον συνονόματο πνευματικό του παπά-Γαβριήλ.

Περίδακρυς και συντετριμμένος από μετάνοια τον παρακαλούσε: [Ο διάλογος δεν είναι... λογοτεχνικός. Είναι αληθινός και αυθεντικότατος. Τον απεκάλυψε-χρόνια αργότερα- ο Πνευματικός. Μου μεταφέρθηκε από μέλος της συνοδείας του (π.Μελέτιος).

- Θέλω ν΄ακούσουνε τ΄αφτιά μου τη διαβεβαίωσί σου. Πνευματικέ, για ν΄αναθαρρήση και γλυκάνη η ψυχή μου από ελπίδα πως θα΄δω πρόσωπο Θεού και Παράδεισο... Δεν σκότωνα για να σκοτώνω. Για την Πατρίδα και τ΄άγια της τόκανα. Με βαραίνει όμως και με πονάει, που στα γιουρούσια, στις μάχες και στο να προστατευθώ και προστατέψω, έκανα έτσι, που «χάθηκαν» κι΄ «άφταιγοι». Τα ξέρεις όλα. Σκληρός ο πόλεμος. Σου «πετρώνει» την καρδιά, σου «θολώνει το μάτι». Είχα, βλέπεις, στο λαιμό μου και την υπακοή μου και ένα σωρό παλικάρια. Αλλά για όλους και τα όλα ήμουν υπεύθυνος εγώ. Πες μου ο Θεός θα με σχωρέση;...

- Ο Χριστός σ΄έχει ήδη σχωρεμένο και μάλιστα τώρα, που στα χέρια σου δεν κρατάς πιστόλι, αλλά τούτο το περίστροφο (κομποσχοίνι), που σώζει. 

Και για τους «άφταιγους» σε σχωρνάει ο Θεός, γιατί βλέπει τα δάκρυα και τον πόνο της καρδιάς σου. Όσο για τα άλλα σου... άξιος ο μισθός σου γιατί αν δεν ήσουν σύ, η Μακεδονία μας σήμερα θα ήταν Βουλγαρική κι οι συμπατριώτες μας βασανισμένοι, ξέκληροι, μακριά απ΄τις εκκλησίες στις οποίες βαπτίσθηκαν κι΄απ΄τα σπιτικά τους φευγάτοι. Δεν σκότωνες για να σκοτώνης. Επιδρομείς κυνηγούσες και σχέδια πονηρά ματαίωνες. Θεός σχωρές, άξιος ο μισθός σου...».

Τότε η Εκκλησία και οι πνευματικοί της ευλογούσαν τ’ άρματα των αντρειωμένων...

Τώρα..."φυγή εν όψει κινδύνου", από Αθήνα και Θεσσαλονίκη, τις μεγαλύτερες και πολυπληθέστερες μητροπόλεις, όπου θα γίνουν συλλαλητήρια...
Πρέπει να βροντούν και να αστράφτουν οι άμβωνες για την Μακεδονία
Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Τζιμάκο σ΄ αγαπάω...


Ασυμβίβαστος αλητάμπουρας μια ζωη. † 13/1/18

Το 2014 δήλωνες οτι δεν τα καταφέρνεις ακόμη να πιστέψεις στόν Θεο.

Ξέρεις, Αυτόν εκεί πίσω στό Σταυρό, που απο παλιά θυμάμε...

 Ολο Τον έβριζες. (...)

Αργότερα, λίγο καιρό πρίν φύγεις.... δήλωνες πως, έχεις πνευματικό.

Μοιάζει με ανέκδοτο, ο Πανούσης λέει να εξομολογείται, και να έχει πνευματικό.

Για αυτό σε αγαπάω. 
Παίζει να έκλεψες τον παράδεισο.
__________________________________

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

''Eίναι κάτι μέρες που χαράζονται βαθιά, μέσα στήν καρδιά σου...''

(Συνάντηση με έναν αληθινό πνευματικό πατέρα, φώτο: 11/1/2016)

Ήταν Σάββατο θυμάμε, σαν σήμερα λέει πρίν ακριβώς δυο χρόνια... 

Όταν είχα την χαρά και ευλογία θαρρώ, θα βρεθώ στήν Ι. Μονή Αγίας Παρασκεύης Κορωνείας, (Λιβαδειά), και να γνωρίσω απο κοντά μια μεγάλη μορφή της σύγχρονης θεολογίας...

Τον π. Γεώργιο Μεταλληνό, καθηγητή θεολογίας του Παν. Αθηνών. 

Ο π. Γεώργιος παρέθεσε ομιλία, και ακολούθησε και σχετικός διάλογος με ερωτήσεις. Ο λόγος του, χαρισματικός και αποκαλυπτικός....

Ο απλός και ταπεινός πνευματικός πατέρας, έκανε αναφορά σε διάφορα θέμματα της εποχής, τις αιτίες της οικονομικής κρίσης, τον διπλό οικουμενισμό, πολιτικο-οικονομικό και θρησκευτικό, τα σχέδια της νέας εποχής, τον τρόπο θεολογίας των Πατέρων, και την ανάγκη επιστροφής σε αυτούς...

Την βίωση Του Χριστού οχι ως θεώρημα συναισθηματικό ή φιλοσοφικό, αλλά ως εμπειρία άνωθεν αποκαλύψεως...

Ήταν απο εκείνες τις μέρες που χαράζονται βαθιά, μέσα στήν καρδιά σου...
που συνοδεύονται απο απρόσμενες, υπερβατικές, άλλου είδους και αξίας καταστάσεις.

Θέλησες με δυο λόγια στο τέλος να τον ευχαριστήσεις, για ολα οσα είχες μάθει, την τόση βοήθεια που είχες λάβει, μέσα απο την μελέτη των πλούσιων θεολογικών του έργων... 

Και έγιναν ολα ακατανόητα, άλλα ήθελες να πείς, και άλλα έλεγες...

Η γλώσσα δεν υπάκουε, έλεγε τα δικά της... η λογική έκανε στήν άκρη, εκφραζόταν η ψυχή σου, γυμνή ολότελα έβγαζε ο,τι είχε μέσα της, και ακόμη και εσυ αγνοούσες.

Ακατανόητα δάκρυα πλυμμήρισαν τα μάτια σου, ελα Παναγία μου έλεγες... τι με έπιασε τώρα; Ο κόσμος σε κοιτούσε απορημένος. Ω! Τι ντροπή έλεγες... ρεζίλι έγινες μπροστά σε όλο τον κόσμο!

Δεν έλεγχες τα λόγια σου, η ψυχή χείμαρρος... 

''Οχι πάτερ μου, δεν τα λες αυτά για τούς Πατέρες επειδή τα διάβασες, τα λες γιατί τα ζείς και εσυ...''

Α-πα-πα! Στάματα σε καλό σου έλεγες απομέσα σου! τι είναι αυτά τώρα που λες; Άκρα σιωπή επικράτησε στήν αίθουσα, η φωνή του πνευματικού πατερά αντήχησε σταθερή, γαλήνια, λυτρωτική...

Σου είπε κάποια για σένα, γιατί είπες αυτά που είπες, και έκλεισε γρήγορα το θέμα, πως, έχετε να πείτε πολλά...

Έφυγες μην μπορώντας να καταλάβεις τότε τι είχε συμβεί... έφυγες και σκεφτόσουν εκείνο που έλαβες δώρο, το τηλέφωνο του, που ποτέ δεν μπόρεσες να καλέσεις, να μιλήσεις, κάλεσες μια φορά, ένας τηλεφωνητής, ενα μήνυμα που άφησες, θα ξαναπάρω είπες, και δεν πείρες ποτέ...

Ενα αίσθημα αναξιότητας και ντροπής σε σταματούσε κάθε φορά...

Ύστερα ήρθε η εξομολόγηση στόν πνευματικό, η απορία, πούθε τα κλάματα, πούθε τα άλλα λόγια απο αυτά που ήθελες να πείς...

Απο που η ανείπωτες εκφράσεις: ''τα ζείς και εσυ αυτά που έζησαν οι Πατέρες της Εκκλησίας..''

Ύστερα νέος κεραυνός, ήρθε και έσκασε εκκωφαντικά... η φωνή του πνευματικού σου:
''Mα και βέβαια ζεί ο παπα Γιώργης,  ο,τι και οι Πατέρες της Εκκλησίας...''

Αφωνία, βουβαμάρα, έκπληξη... σιωπή. 

Κάποια άλλα λόγια, που είχαν ειπωθεί παλαιότερα, φίλου ιερέα, ήρθαν και αυτά και έγιναν εικόνα στα μάτια σου μπροστά.

'' Ξέρεις νεαρέ, προδίδει η χάρις... Α! Βέβαια, προδίδει μυστικά! ''

Ναι πάτερ μου, μουρμούρησες σιγανά... ναι, προδίδει η χάρις μυστικά.

Έχει τον τρόπο του ο Θεός, να φανερώνει στα μάτια άσωτων και αμαρτωλών, την Αλήθεια Του. Εκείνους τούς δικού Του εργάτες...

τούς όντως: Επόμενους Τoίς Αγίοις Πατράσι.
_____________________________________________________________

''Eίναι κάτι μέρες που χαράζονται βαθιά, μέσα στήν καρδιά σου...''
(Συγγραφή κειμένου, Δημήτρης Ρόδης για Πνεύματος κοινωνία)

(Ιερά Μονή Αγίας Παρασκεύης Κορωνείας, Λειβαδιά)

Σάββατο, 6 Ιανουαρίου 2018

Ἅγια Θεοφάνεια ~ Ἅγιος Πρόκλος Πατριάρχης Κων/λεως

                                                                                
Ἅγια Θεοφάνεια ~ Ἅγιος Πρόκλος Πατριάρχης Κων/λεως

Φάνηκε ὁ Χριστός στόν κόσμο καί τόν ἄχαρο κόσμο στόλισε μ᾿ ἀπέραντη εὐφροσύνη. Σήκωσε πάνω Του τήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, καί καταπάτησε γιά πάντα τόν ἐχθρό τοῦ κόσμου. Ἅγιασε τίς πηγές τῶν ὑδάτων καί φώτισε τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων.

Θαύματα μίχθηκαν μέ μεγαλύτερα θαύματα. Σήμερα, ἀπό τή χαρά πού ἔφερε ὁ Σωτήρας μας Χριστός, χωρίστηκαν ἡ γῆ καί ἡ θάλασσα καί ἀπ᾿ ἄκρη ὡς ἄκρη γέμισε ὁ κόσμος εὐφροσύνη. 

Ἡ σημερινή γιορτή ἀποκαλύπτει μεγαλύτερα θαύματα ἀπό ἐκείνη τῆς Χριστουγεννιάτικης νυχτιᾶς. Γιατί κείνη τήν νύχτα πού μᾶς πέρασε χαιρότανε μονάχα ἡ γῆ, καθώς βάσταζε πάνω της στήν ἀγκαλιά τῆς φάτνης τόν Παντοκράτορα Θεό. Σήμερα ὅμως, πού γιορτάζουμε τά Θεοφάνεια, εὐφραίνεται μαζί της καί ἡ θάλασσα. Καί εὐφραίνεται γιατί διά μέσου τοῦ Ἰορδάνη λαβαίνει μέρος καί αὐτή στήν εὐλογία τοῦ ἁγιασμοῦ.

Στήν γιορτή τῆς θείας Γέννησης ὁ Θεός φάνηκε βρέφος μικρό, νιογέννητο, δείχνοντας ἔτσι τή δική μας νηπιότητα. Σήμερα ὅμως τόν βλέπουμε τέλειο ἄνθρωπο, τέλειο Υἱό, ἀπό τέλειο Πατέρα γεννημένον. 

Ἐκεῖ φανέρωσε τό θεῖο βρέφος τό ἀστέρι πού ἀνέτειλε ἀπό τήν ἀνατολή, καί ἐδῶ ὁμολογεῖ γι᾿ Αὐτόν ἀπό τόν οὐρανό ὁ Θεός Πατέρας, ἀπό τόν Ὁποῖον γεννήθηκε πρό τῶν αἰώνων. Ἐκεῖ Τοῦ πρόσφεραν -ὡσάν σέ βασιλιά- δῶρα οἱ Μάγοι, πού πεζοπόρησαν ἀπό τήν ἀνατολή. Ἐδῶ ἄγγελοι ἀπό τόν οὐρανό φερμένοι Τοῦ πρόσφεραν τή διακονία πού πρέπει μόνο σέ Θεό. Ἐκεῖ τυλίχτηκε μέσα στά σπάργανα καί ἐδῶ λύνει μέ τό βάπτισμα τίς σειρές τῶν παραπτωμάτων καί τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας μας. Ἐκεῖ ὁ βασιλιάς τῶν οὐρανῶν ντύθηκε σάν βασιλική ἀλουργίδα τόν κόσμο, ἐδῶ ἡ πηγή τῆς ζωῆς ντύνεται ὁλόγυρα τά ποταμίσια κύματα. Ἐλᾶτε λοιπόν νά ἰδεῖτε παράδοξα θαύματα.

Ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης λούζεται στοῦ Ἰορδάνη τά νερά. Ἡ φωτιά βουτάει καί σμίγει μέ τά νερά. Καί ὁ Θεός ἀπ̉ ἄνθρωπο ἁγιάζεται. Σήμερα ὁλόκληρη ἡ κτίση βροντοφωνάζει καί ἀνυμνεῖ:

«Εὐλογημένος νά ̉σαι Σύ πού ἔρχεσαι στ̉ ὄνομα τοῦ Κυρίου!!» Σύ πού ἔρχεσαι διά τῆς Προνοίας Σου μέσα ἀπ᾿ ὅλα τά κτίσματά Σου. Σύ πού συντηρεῖς τό ὕψος τοῦ στερεώματος καί ἔντεχνα ὁδηγεῖς σάν ἥμερο ἄλογο μέ χαλινάρι τήν τροχιά τοῦ Ἥλιου. Σύ πού βάζεις σέ τάξη χωρίς διόλου ν᾿ ἀνακατεύονται τά πλήθη τῶν ἀστέρων καί μᾶς κερνᾶς πλούσια ἀγέρα γιά νά ἀναπνέουμε ἀσταμάτητα ζωή. Σύ πού ζεσταίνεις καί ζωογονεῖς τή μάννα γῆ ὥστε νά μᾶς χαρίζει τούς καρπούς της ὁλοχρονίς. Σύ πού δαμάζεις καί σταματᾶς τή πολυκύμαντη θάλασσα ζώνοντάς την ὁλοτρόγυρα μ᾿ ἕνα μικρούτσικο χαλινάρι ἀπό ἀμμοχάλικο. Σύ πού σπρώχνεις τά νερά ἀπό τῆς γῆς τά σπλάχνα καί φτιάχνεις τίς πηγές. Σύ πού καθοδηγεῖς τίς ποταμίσιες ὄχθες νά πορεύονται χωρίς χαμό καί περιπλάνηση ὡς τή θάλασσα. Τοῦτα ὅλα τά θαυμάσια ἀναλογιζόμαστε καί ἀπό τά κατάβαθά μας βγαίνει ἡ κραυγή: «Εὐλογημένος Σύ πού ἔρχεσαι στ̉ ὄνομα τοῦ Κυρίου».

— Πές μας λοιπόν, Ποιός εἶν᾿ Αὐτός, μακάριε Δαυΐδ;

Ὁ Κύριος καί ὁ Θεός μας πού μᾶς φανερώθηκε μ᾿ ἀνθρώπινη μορφή. Ἀλλά δέν τό λέει αὐτό μόνον ὁ προφήτης Δαυΐδ. Τό λέει καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πού συμφωνεῖ μαζί του καί διδάσκει: «Μᾶς φανερώθηκε ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ πού σώζει κάθε ἄνθρωπο καί μᾶς διδάσκει ὅλους μας». Ὄχι μερικούς ἀλλά ὅλους μας. Σ᾿ ὅλους, Ἰουδαίους καί Ἕλληνες χαρίζει μέ τό βάπτισμα τή σωτηρία καί ὑποδείχνει τό σωτήριο αὐτό λουτρό σάν εὐεργέτημα δοσμένο δωρεάν σέ κάθε ἀνθρώπινη ψυχή πού τό ζητάει. Ἐλᾶτε νά δεῖτε πρωτόγνωρο κατακλυσμό, πολύ μεγαλύτερον καί δυνατότερον ἀπ᾿ ἐκεῖνον πού γίνηκε τήν ἐποχή τοῦ Νῶε. Ἐκεῖ τό νερό ἔπνιξε τούς ἀνθρώπους καί ἐδῶ τό νερό τοῦ βαπτίσματος, κείνους πού εἶχαν πεθάνει πνευματικά ξαναζωντάνεψε, μέ τή δύναμη τοῦ Θεοῦ πού σήμερα βαπτίστηκε.

Ἐκεῖ ὁ Νῶε ἔφτιαξε κιβωτό στέρεα ἀπό ξύλα καί ἐδῶ ὁ Χριστός ὁ νοητός Νῶε, προσέλαβε ἀπό τήν ἄφθορο παρθένο Μαρία τήν κιβωτό τοῦ σώματος.

Ἐκεῖ ὁ Νῶε ἄλοιψε τήν κιβωτό ἐξωτερικά μέ ἄσφαλτο πίσσα. Ἐδῶ ὁ Χριστός δυνάμωσε καί περιφρούρησε τήν κιβωτό τοῦ σώματος μέ τό χρῖσμα τῆς πίστεως. Ἐκεῖ περιστερά πού βάσταζε κλαδί ἐληᾶς προμήνυσε τήν εὐωδιά τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ. Ἐδῶ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον μέ τή μορφή ὁλόασπρης περιστερᾶς παρουσιάστηκε καί σ᾿ ὅλους φανέρωσε τόν ἐλεήμονα Κύριο. Ἀλλά μέ καταπλήττει ἡ ὑπερβολική ταπείνωση τοῦ Κυρίου. Γιατί δέν ἀρκέστηκε, Αὐτός ὁ γεννημένος τέλειος Υἱός ἀπό τέλειο Πατέρα, νά γεννηθῆ καί ἐπί γῆς τέλειο βρέφος ἀπό τά σπλάχνα μιᾶς γυναίκας.

Δέν ἀρκέστηκε Ἐκεῖνος πού εἶναι σύνθρονος μέ τόν Θεό Πατέρα νά λάβει τή μορφή τοῦ δούλου ἀλλά καί σάν τόν τελευταῖο ἁμαρτωλό προσέρχεται νά βαπτισθεῖ. Ἀλλά ἄς μή γίνει ἡ κοινή γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους εὐεργεσία σκάνδαλο γι᾿ αὐτούς πού τούτη τήν ὥρα μέ ἀκοῦνε.

Γιατί βαπτίζεται ὁ Δεσπότης πάντων Χριστός ὄχι γιατί ἔχει ἀνάγκη ἀπό ψυχικό καθαρισμό, ἀλλά γιά νά οἰκονομήσει μέ δυό τρόπους τό συμφέρον τῶν ψυχῶν μας, ὥστε καί μέ τό νερό νά μᾶς δωρήσει τήν ἁγιαστική χάρη καί νά προτρέψει τόν καθένα μας νά βαπτιστεῖ.

Καθώς μᾶς λέει ὁ ἱερός Εὐαγγελιστής, ἦρθε ὁ Ἰησοῦς ἀπό τή Γαλιλαία στόν Ἰορδάνη ὅπου βρισκόταν ὁ Ἰωάννης γιά νά βαπτιστεῖ ἀπ̉ αὐτόν. Τό τί συνέβηκε τότε ἀδερφοί μου δέν μπορεῖ νά τό χωρέσει νοῦς ἀνθρώπινος. Γιατί ξεπερνᾶνε κάθε θέαμα καί ἄκουσμα ὅσα συνέβηκαν ἐκεῖ. Τρέμει ὁ νοῦς.

Χάνεται ἡ λαλιά μή τολμώντας νά ἐξιστορίσει τά ἀνέκφραστα. Γι‹ αὐτό λοιπόν καί ὅταν εἶδε ὁ Ἰωάννης τόν Δεσπότη μας Χριστό νά τόν πλησιάζει, μέ πολύ καρδιοχτύπι, πέφτοντας καί ἀγκαλιάζοντας τά πόδια Του τοῦ εἶπε παρακλητικά: — Γιατί βιάζει ἐμένα τόν ἀδύνατο ἄνθρωπο ὁ Παντοδύναμος Θεός μου νά κάνω κάτι πού ξεπερνάει τίς δυνάμεις μου; Δέν εἶμαι ἐγώ σέ θέση νά ἐπιχειρήσω κάτι τέτοιο.

Πῶς νά τολμήσω νά Σέ βαπτίσω; Πότε συνέβηκε νά καθαριστεῖ ἡ φωτιά ἀπό τό ξερό χορτάρι; Πότε ἔπλυνε ἡ λάσπη τήν πηγή; Πῶς νά βαπτίσω Ἐσένα τόν Κριτή τῆς οἰκουμένης ἐγώ ὁ ὑπεύθυνος γιά τόσες ἁμαρτίες; Πῶς νά Σέ βαπτίσω Δέσποτά μου; Δέν βλέπω ἁμαρτία πάνω Σου. Δέν ἔχεις πέσει θῦμα τῆς κατάρας τοῦ προπάτορα Ἀδάμ. Δέν ἔχεις καθόλου λερωθεῖ ἀπό τήν ἁμαρτία. Γιατί ἄν καί ἔκλινες οὐρανούς καί κατέβηκες, τίποτα ἀπό τά θελήματα τοῦ Θεοῦ Πατέρα δέν παρέβηκες.

Τί κάνεις Δέσποτά μου; Γιατί μ᾿ ἀναγκάζεις νά κάνω κάτι πού ξεπερνάει τίς δυνάμεις μου; Ποτέ καί τίποτα δέν τόλμησα νά κάνω ἀπ᾿ ὅλα ὅσα παροργίζουν τήν ἀγαθωσύνη Σου. Σάν δουλικό πιστό γεμάτο ἀγάπη καί σεβασμό γιά τόν ἀφέντη του πρότρεξα καί ἐμήνυσα στόν κόσμο τήν παρουσία Σου. Ἐνῶ βρισκόμουνα ἀκόμη μέσ᾿ τήν κοιλιά τῆς μάννας μου, δανείστηκα τήν γλώσσα της καί Θεό τοῦ κόσμου Σέ ἐκήρυξα. Ὅλους τούς προετοίμασα νά Σέ δεχθοῦν, νά Σ᾿ ἀπαντήσουν. Πές μου λοιπόν Κύριέ μου, πῶς θ᾿ ἀνεχθεῖ νά δεῖ ὁ ἥλιος τόν Παντοκράτορα Θεό ἔτσι νά ἐξευτελίζεται ἀπό τήν τόλμη ἑνός δούλου Του καί δέν θά ρίξει καυτερές φωτοβολίδες νά μέ κατακάψει, ὅπως ἔκανε ἐκείνους τούς καιρούς τούς ἄσωτους Σοδομίτες; 

Πῶς θά ἀντέξει ἡ γῆ νά δεῖ Ἐκεῖνον πού ἁγιάζει τούς ἀγγέλους, ἀπέριττα νά βαπτίζεται ἀπό χέρι ἀνθρώπου ἁμαρτωλοῦ καί δέν θ᾿ ἀνοίξει τά σπλάχνα της γιά νά μέ καταπιεῖ, ὅπως ἔκανε τόν Ἀβειρών καί τόν Δαθάν; Πῶς νά βαπτίσω Δέσποτά μου Ἐσένα πού δέν μολύνθηκες ἀπό τής φυσικῆς γέννησης τό λέρωμα; «Ἐξ ἀσπόρου γαστρός, ἄσπορος προῆλθε καρπός». 

Πῶς λοιπόν ἐγώ ὁ χιλιολερωμένος ἀπό τήν ἁμαρτία ἄνθρωπος νά ἁγνίσω τόν Θεό; Θεό ἀναμάρτητο; Ἐγώ ἔχω ἀνάγκη νά βαπτιστῶ ἀπό Σένα καί Σύ ἔρχεσαι σέ μένα; 

Μ᾿ ἔστειλες νά βαπτίζω, Κύριέ μου, καί δέν παράκουσα τήν ἐντολή Σου. Πρότρεπα ὅλους πρός τό βάπτισμα καί τούς ἔλεγα: «Ὁμολογῆστε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου τίς ἁμαρτίες σας, γιατί Αὐτός εἶναι ὁ μόνος ἀγαθός. Αὐτός πού ἔρχεται πίσω μου δέν εἶναι βλοσυρός καί αὐστηρός. Εἶναι ἀγαθός καί Υἱός Πατέρα Ἀγαθοῦ. Δέν φέρεται γιά λίγο μονάχα μ᾿ ἀγαθωσύνη καί ὕστερα νά ἀλλάζει διάθεση γιά τόν ἁμαρτωλό ἄνθρωπο, ἀλλά τό ἔλεός Του μένει εἰς τόν αἰώνα. Καί ἐπειδή τό ἔλεός Του εἶναι ἀμέτρητο γι᾿ αὐτό καί οἱ οὐράνιες δυνάμεις ἀνυμνώντας Τοῦ ἔλεγαν: «Εὐλογημένος Σύ πού ἔρχεσαι στ̉ ὄνομα τοῦ Κυρίου».

Ὁ Κύριος καί ὁ Θεός μας μᾶς φανερώθηκε. Μᾶς φανερώθηκε ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης καί διέλυσε τό σκοτάδι τῆς ἄγνοιας πού μᾶς περιέλουζε. Μᾶς φανερώθηκε ὁ οὐράνιος Τσοπάνης καί ἔδιωξε ἀπό τό κοπάδι τῶν παιδιῶν Του τούς λύκους τοῦ διαβόλου. Μᾶς φανερώθηκε ὁ Μονογενής Υἱός τοῦ Πατρός καί χάρισε μέ τό βάπτισμα τήν υἱοθεσία στούς πιστούς. Μᾶς φανερώθηκε ἡ ζωή ὁλόκληρου τοῦ κόσμου καί μέ τό θάνατό Του θανάτωσε τόν θάνατο ὡς ἀθάνατος καί ἀξίωσε νά ζήσουν ζωή ἀθάνατη, ἐκεῖνοι πού εἶχαν πέσει στή φθορά καί στό θάνατο.

Ἀλλά ἐνῶ ἐγίνονταν ὅλα αὐτά, ὁ Θεός Πατέρας ἀγαλώμενος μέ τήν ὑπερβολική ταπείνωση τοῦ Υἱοῦ, ἀνοίγει διάπλατα τίς πύλες τοῦ οὐρανοῦ καί μέ βροντερή φωνή ξεχειλισμένη ἀπό αἰσθήματα πού πλημμυρίζουνε μιά πατρική καρδιά, ἀνακράζει: 

«Αὐτός εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός». Καί γιά νά μήν μπερδευτεῖ ὁ νοῦς ὅσων ἀκούγανε ὅλα τοῦτα -ἄν εἶναι δηλαδή Υἱός ὁ Βαπτιστής ἤ ὁ Χριστός- ἔρχεται τό Ἅγιον Πνεῦμα, σάν ἄσπρο περιστέρι καί δείχνει Ἐκεῖνον πού βαπτιζόταν καί πού ὁ Θεός Πατέρας τόν μαρτυροῦσε στούς ἀνθρώπους σάν μονογενή Υἱό Του. Σ᾿ Αὐτόν πρέπει ἡ δόξα, τό κράτος, ἡ τιμή καί ἡ προσκύνηση σήμερα καί πάντοτε καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ἅγια Θεοφάνεια ~ Ἅγιος Πρόκλος Πατριάρχης Κων/λεως

Πηγή: www.imaik.gr

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

''Το νερό της αγάπης...''



Το νερό της αγάπης
Άνθη Αγίας Ρωσίας ~ Μελινού Μανώλη, Αθήνα 1995.

Ένας ιερέας στη Ρωσία, μετά τον Αγιασμό των Θεοφανείων, γέμιζε τα μπουκαλάκια των ενοριτών...

Κάποια μεσόκοπη κυρία τον πλησίασε και του έδωσε ένα όμορφο μπουκάλι. Μόλις, όμως, εκείνος έβαλε μέσα Αγιασμό, το μπουκάλι έγινε θρύψαλα!

- Κυρία μου, τι είχε μέσα το μπουκάλι; ρώτησε σαστισμένος ο ιερέας.

....Εκείνη κατέβασε με ντροπή το κεφάλι και ομολόγησε:

- Πάτερ μου, να... συμπαθούσα ένα παλικάρι και ήθελα να το παντρέψω με την κόρη μου.

Για να πετύχω, λοιπόν, πήγα σε μια γριά μάγισσα...

κι αυτή μου 'δωσε "το νερό της αγάπης", όπως το είπε. Φοβόμουν, όμως, να το δώσω στην κόρη μου να πιεί...

 Και για να είμαι σίγουρη πως δεν θα πάθει κακό, σκέφτηκα να το ανακατέψω με Αγιασμό!

- Είδατε, λοιπόν, της είπε ο ιερέας, που δεν χωρούν στο ίδιο μπουκάλι το νερό του Θεού και το νερό του διαβόλου; 
Γι' αυτό έγινε κομμάτια...

Χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Ο,τι θέλουμε, πρέπει να το ζητάμε μόνο από τον Θεό, τον Πατέρα μας. Κι Εκείνος, αν είναι για το καλό μας, θα μας το δώσει...

Ο διάβολος, αντίθετα, κάνει χίλιες δυο παραχωρήσεις για να μας ευχαριστήσει φαινομενικά, και στη συνέχεια να μας οδηγήσει στην καταστροφή...

''Το νερό της αγάπης...'' Μελινού Μανώλη, Άνθη Αγίας Ρωσίας, Αθήνα 1995.
_______________________________________________________________

Δείτε και σχετικά: Πως χρησιμοποιούμε τον Μεγάλο Αγιασμό;

Ο Μέγας Αγιασμός προτείνεται από τους πνευματικούς σε κάποιες περιπτώσεις, όπου ο εξομολογούμενος έχει πέσει σε κάποιο αμάρτημα και δεν έχει ευλογία να κοινωνήσει. Ο πνευματικός του, λοιπόν, του προτείνει να νηστέψει και να πιεί Αγιασμό για να παρηγορηθεί...

Ο Αγιασμός δεν αντικαθιστά την Θεία Κοινωνία, η οποία είναι το υπέρτατο δώρο του Θεού στον άνθρωπο. Γύρω από τό θέμα του Μεγάλου Αγιασμού οι πιστοί θέτουν διάφορες απορίες. Ερωτούν:

«Πίνεται ο αγιασμός της παραμονής των Θεοφανείων; Μπορούμε να έχουμε τον Μεγάλο Αγιασμό στο σπίτι μας και να τον χρησιμοποιούμε;». 

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει για το Μεγάλο Αγιασμό και τη φύλαξή του: «Κατά την εορτήν ταύτην άπαντες υδρευσάμενοι, οίκαδε τα νάματα αποτίθενται και εις ενιαυτόν ολόκληρον φυλάττουσιν… Και το σημείον γίνεται εναργές, ού διαφθειρομένης της των υδάτων εκείνων φύσεως τω μηκέτι του χρόνου, αλλ’ εις ενιαυτόν ολόκληρον και δύο και τρία πολλάκις έτη του σήμερον αντληθέντος ύδατος ακεραίου και νεαρού μένοντος». 

Δηλαδή, με λίγα λόγια, όσος καιρός κι αν περάσει, παραμένει κρυστάλλινος, ως μόλις τώρα ελήφθη από την πηγήν.

Η ακολουθία του αγιασμού των υδάτων την ημέρα των Θεοφανείων είναι μια παλιά ιερή συνήθεια/πράξη της Εκκλησίας μας. Ευχές για τον αγιασμό του νερού βρίσκουμε σε αρχαιότερα κείμενα όπως οι Αποστολικές Διαταγές, Αποστολική Παράδοση του Ιππόλυτου και στο Ευχολόγιο του Σεραπίωνα, Επισκόπου Θμουέως κ.ά.

Τελείται δύο φορές, την παραμονή και την κυριώνυμον ημέρα των Θεοφανείων, μετά το τέλος της Θ. Λειτουργίας. Και στις δύο περιπτώσεις τελείται η ίδια ακριβώς ακολουθία. 

Μόνη διαφορά: ο πρόλογος της μεγάλης καθαγιαστικής ευχής δηλ. από το «Τριάς Υπερούσιε…» μέχρι το «συνεχόμενος φόβω εν κατανύξει βοώ σοι», διαβάζεται μόνο την ημέρα των Θεοφανείων. 

Ο Αγιασμός, λοιπόν, και των δύο ημερών είναι ακριβώς ο ίδιος, «Μέγας Αγιασμός».

Εις το Άγιον Όρος οι μοναχοί κοινωνούν του Μεγάλου Αγιασμού όχι μόνον κατά την ημέρα των Θεοφανείων, αλλά κατά την συνήθειά τους να πίνουν αγιασμό κάθε μέρα μετά την Θ. Λειτουργία, πίνουν από τον Μ. Αγιασμό της παραμονής όλο το οκταήμερο μετά τα Φώτα, μέχρι της αποδόσεως της εορτής. Επομένως, πίνεται ο Αγιασμός αυτός.

Και πίνεται, ως γνωστόν, μετά την Θεία Μετάληψη και πριν να πάρουμε το αντίδωρο (ή ο,τιδήποτε άλλο). 

Το κείμενο της Ακολουθίας του Μ. Αγιασμού αναφέρει: «ίνα πάντες οι αρυόμενοι και μεταλαμβάνοντες έχοιεν αυτό (το ηγιασμένο ύδωρ…) προς ιατρείαν παθών, προς αγιασμόν οίκων, προς πάσαν ωφέλειαν επιτήδειον», και δή και «δαίμοσιν ολέθριον, ταίς εναντίαις δυνάμεσιν απρόσιτον» (πρβλ. και τη συναφή ευχή σε βασκανία· «φυγάδευσον και απέλασον πάσαν διαβολικήν ενέργειαν, πάσαν σατανικήν έφοδον και πάσαν επιβουλήν… και οφθαλμών βασκανίαν των κακοποιών ανθρώπων»).


Με το Μεγάλο Αγιασμό έχουμε ένα ισχυρό θεραπευτικό μέσο – φάρμακο, διδόμενο εκτάκτως και σε εξαιρετικές περιπτώσεις.

Με το ραντισμό του εκδιώκονται από κάθε τόπο τα πονηρά πνεύματα· συγχωρούνται συγγνωστά καθημερινά αμαρτήματα, δηλαδή δαιμονικές φαντασίες και αισχροί λογισμοί, εκδιώκονται ασθένειες και δίδεται ψυχική και σωματική υγεία. Και για να λεχθεί πιο συνοπτικά: όλοι όσοι τον δέχονται με πίστη παίρνουν αγιασμό και ευλογία.

Γι’ αυτό μπορεί να φυλάσσεται στο σπίτι (με επιμέλεια και ευλάβεια) και να πίνουν απ’ αυτόν οι πιστοί σε καιρό ασθένειας ή για αποτροπή βασκανίας και κάθε σατανικής ενέργειας.

Φυσικά, καλόν είναι, όπως αυτό γίνεται και με την ευλογία του πνευματικού τους.

Με τον τρόπο αυτό χειραγωγείται ο πιστός να αποφεύγει άλλες «διεξόδους» (μαγείες, «ξόρκια», και άλλες μεθοδείες του πονηρού), και να καταφεύγει στα έγκυρα «αγιάσματα» της Εκκλησίας, όπως είναι ο Μέγας, αλλά και ο Μικρός Αγιασμός.

Πρωτοπρεσβύτερος Μιχαήλ Ευθυμίου, Θεολόγος-Νομικός

Πηγή: «Ορθόδοξη Μαρτυρία», σελ. 42-45, τ. 109 Άνοιξη – Καλοκαίρι 2016, έκδοση Παγκυπρίου Συλλόγου Ορθοδόξου Παραδόσεως «Οι φίλοι του Αγίου Όρους».
                                                                           
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...